Τετάρτη, 29 Ιουνίου 2016

_οι νύχτες όπως πρέπει να είναι


θα μπορούσα να σου μιλήσω για την ομορφιά του
με τη φυσικότητα που μιλά κανείς
για το κόκκινο μιας παπαρούνας.


σε κοιτάζω και σκέφτομαι
πως χωράει τόση τελειότητα 
σε ένα μόνο πρόσωπο;
η στιγμή είναι λάθος
αλλά αν το σκεφτείς ανάποδα
ίσως και να είναι 
η πιο σωστή στιγμή
τώρα
που καταρρέω
και βλέπω ότι γίνεται να υπάρξει κανείς
σαν κι εσένα.
θέλω να μοιραστώ μαζί σου
τα άνθη που φυτρώνουν στο σώμα μου
αλλά από μέσα
γι' αυτό δε τα βλέπεις.
μοίαζουν με άνθη λεμονιάς
και μυρίζουν.



παρένθεση:
αυτό είναι ένα μεθυσμένο μήνυμα
μα δε το μετανιώνω
όπως και τίποτα άλλο 
άλλωστε.

Τρίτη, 21 Ιουνίου 2016

_μικρές σκέψεις για έναν καινούριο ίσως πράσινο


το φεγγάρι απόψε είναι πανέμορφο
κι εσύ σαν το φεγγάρι
απόψε και κάθε βράδυ
μαγνητίζομαι/
πιο πολύ απ' όλα μ' αρέσει η φυσικότητα σου
και τα χείλη σου/
η νύχτα απόψε σηκώνει μέθη
η νύχτα απόψε σηκώνει ερωτα
έλα να με σηκώσεις
να χορέψουμε και να ρομαντιστούμε.
παρένθεση: και ήρθες/
περνάνε οι μέρες
χάνεσαι/
όλα τα 'χαμε, εσύ μας έλειπες.
ακόμα μας λείπεις δηλαδή.


Τετάρτη, 15 Ιουνίου 2016

_τις ανηφορικές στιγμές της σιωπής

σκεφτόμουν ότι
ήθελα να γράψω κάτι όμορφο για σας
που ομορφαίνετε τη ζωή μου
τελευταία
που τα πράγματα μοιάζουν πιο θολά
τελευταία
που το είναι μου ασθμαίνει.
ήθελα να πω πολλά
και ήθελα να πω πολύ περισσότερα 
από αυτά που αντέχουν οι λέξεις.


ε, άνθρωπε;
πες ευχαριστώ
από εμένα 
στον άλλο άνθρωπο
για τα δυνατά χαμόγελα
και τις όμορφες βραδιές.



ο πληθυντικός σας πάει.

Τρίτη, 14 Ιουνίου 2016

strunk*


και ένιωσα
το σώμα σου στο σώμα μου
και τα χέρια σου να με σφίγγουν
και τα χέρια μου να σε σφίγγουν
και ήταν σαν να σου λέω μου έλειψες
και ήταν σαν να ζητάς συγνώμη
ή απλά είχαμε ανάγκη ο ένας τον άλλο εκείνη τη στιγμή.
και στο στήθος μου 
όλος ο πόνος που προκάλεσες 
ή
όλα όσα έχω νιώσει για σένα.


και ύστερα εξαφανίστηκες πάλι.


κουράστηκα να κουτουλάω στον τοίχο σου.
αφήνω αυτό το βάρος πάνω σου τώρα.
έχω συνηθίσει να περπατάω και δε μπορώ άλλο
-κάνει τα γόνατα μου να λυγίζουν
και πέφτω-
ενώ εσύ έχεις συνηθίσει να κρύβεσαι.
οπότε ορίστε, παρ' το και κρυψ' το μαζί σου
ή μαζί με όσα αρνείσαι να αντιμετωπίσεις.
και αν νικήθηκα, αγάπη μου,
να ξέρεις πως
αυτό είναι το μόνο παιχνίδι που
ποτέ
δε με ένοιαζε αν χάσω.




να σε δω και να είναι άνοιξη 
αφού το καλοκαίρι ποτέ δε μας ταίριαξε.

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2016

_γκρεμός και πάλι πίσω


διακριτικά
διανύω
την απόσταση
ανάμεσα στο εδώ και το εκεί
ανάμεσα στο εγώ και το εσύ


ή τουλάχιστον έτσι νομίζω.