Παρασκευή, 6 Απριλίου 2018

_λοιπόν

κατέληξα.
η ευτυχία δεν είναι άυλη.
η ευτυχία είναι υγρή.
όπως η θάλασσα
ή ο καφές σου το πρωί
ή όπως το μέσα μου όταν μ'αγγίζεις.
γι'αυτό δυσκολεύσαι να την πιάσεις.

Πέμπτη, 1 Μαρτίου 2018

we don't deserve love*


ίσως φταίει η μουσική που ακούω
ή απλά ότι
είσαι ό,τι πιο όμορφο έχω γνωρίσει
συνειδητοποίησα πάντως πως
δεν υπάρχει μέρα που να μη σε σκεφτώ
έστω και λίγο
κι ας είναι τόση η απόσταση
μας.
έτσι και τώρα που
είναι όλα λίγο πιο
άτονα
άχαρα
άχρωμα
-θυμάμαι κάποτε
τα αχ
προμήνυαν πράγματα σπουδαία-
είσαι η σκέψη που μπορεί
να κάνει την ανάσα μου να βρει
το ρυθμό
της.

Τετάρτη, 13 Δεκεμβρίου 2017

_το άγγιγμα δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση

μάτια κόκκινα
και γαλάζια
το νερό που καίει
η θάλασσα με φλόγες
είναι σαν να με δροσίζεις και να με ζεσταίνεις
ταυτόχρονα
και δε μπορώ να αποφασίσω αν
αυτό σημαίνει ότι οι επιπτώσεις εξισορροπούνται
ή διπλασιάζονται.


είναι που δεν ξέρω τις ιστορίες που κρύβεις
κάτω από το απαλό σου δέρμα
και τις πληγές.

Δευτέρα, 30 Οκτωβρίου 2017

dream state*


τα μάτια μου πλημμύρισαν
με εικόνες
και αλατόνερο.


ξέρεις,
δε το ελέγχω μα
διαμορφώνω αυτές τις ιδέες
τις πολύ συγκεκριμένες
για το πως θα είναι
οι άνθρωποι
και οι καταστάσεις
αλλά δεν είναι ποτέ έτσι
ούτε το ένα
ούτε το άλλο.
κι όσο μια αγκαλιά
ικανή να οριοθετήσει τον πόνο
δεν υπάρχει
το βάρος στο στήθος
όλο θα μεγαλώνει.

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

_οδός ίδια, αριθμός 2 3


κάθε που βραδιάζει σκέφτομαι ότι

θέλω να γράψω κάτι όμορφο
όσο εσύ
κάτι πολύ
όσο εσύ για μένα
κάτι αξεπέραστο
όσο εσύ όταν χαμογελάς
κάτι αληθινό
όσο τα μάτια σου.


αν και

τα πράγματα δεν είναι όπως συνήθιζαν να
είναι
περίεργες οι στιγμές
τυχαία μόνο
σε βλέπω και αρχίζω να τρέμω
ολόκληρη
μα όχι όπως όταν με άγγιζες
-το άγγιγμα σου είχε μια σιγουριά παράξενη
και μια γλύκα, θυμάμαι-
άλλα όπως σε μια μπόρα
όταν έχεις γίνει μούσκεμα και κρυώνεις
πολύ
και πλέον δε ξέρω αν
κάθε που περνάω έξω από το σπίτι σου
θέλω να ευχηθώ να συναντηθούμε
ή όχι.