Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

_όλο και περισσότερο

μερικές εκλείψεις
και ακόμη περισσότερες ελλείψεις
ανθρώπων
ανασών
και άλλων ουσιαστικών κομματιών
μια ζωής αφηρημένης
και αφαιρετικής.

μια ζωή αφηρημένη
εδώ κι εκεί
παρα-πατάω
παρα-μιλάω
παρά να είμαι μαζί σου σε μία
παραλία
να είναι βράδυ δίχως φώτα
γυμνοί
να βλέπουμε τα φεγγάρια
αγκαλιά
και τις εκλείψεις τους
όπως πρέπει
σαν όλο.



Τρίτη, 27 Ιουνίου 2017

silence*

στην πίσω αυλή
έχω έναν μικρό παράδεισο.
τα βράδια των εξαντλητικών ημερών μου
κοιτάζω τον ουρανό από εκεί
και τα πράγματα γίνονται κάπως καλύτερα.

μα

θα φύγω.
θα αφήσω αυτόν τον μικρό παράδεισο
θα ψάξω για καινούριους
θα προσπαθήσω να φτιάξω
κάπως
το χάος που έχω μέσα μου.


και αν δεν τα καταφέρω
δεν πειράζει
τίποτα δεν πειράζει.

Κυριακή, 18 Ιουνίου 2017

_αχ, αυτές οι παραισθήσεις


κανείς δε χορεύει ρε
και δεν ακούει και δεν διαβάζει.
παρένθεση:
αν μπορούσες να με ακούσεις
να τα λέω όλα αυτά
θα μπορούσες ίσως
να το νιώσεις.
κανείς δε χορεύει
και μένει όλη η ένταση μέσα μας
παγιδευμένη σε κορμιά
που σκεβρώνουν και κυρτεύουν
και πονάνε τα βράδια
πιο πολύ
και την ώρα που ο ουρανός αλλάζει χρώμα
πιο πολύ
και γίνεται κάπως πιο μπλε.

όλο και πιο μπλε φαντάζει
ο κόσμος
μπλαβίζει από τα χτυπήματα
της πραγματικότητας.
είναι που πάντα πίστευα πως
σαν πολλές ταινίες να έχω δει
μα η ζωή δεν είναι.

φαντασμένη
ζωή
με φαντάσματα
φαντασμαγορική.

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

_αυτό το ήρεμο, το ήσυχο, το εδώ


τα συναισθήματα ώρες ώρες γίνονται τεράστια.
λίγο να σταματούσε ο χρόνος, αχ
να ένιωθα για περισσότερο την παρουσία σου
πριν η απουσία σου
γίνει πάλι πραγματικότητα.




σημείωση:
στην ιδέα ότι θα ξυπνήσεις
έστω και για ένα γρήγορο ανεπαίσθητο φιλί
αδυνατώ να βγω απ' το δωμάτιο

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

jungle*

πόσο ακόμη λες να μας πάρει αυτό
το ταξίδι
και τι άλλο ακομή πιστεύεις θα μας πάρει
μακριά;